aiRness’ gibberish…
Συνεχίζω την ανούσια νοσταλγική καΐλα με το Death Wish 3. Δεν ξεχνιούντε τρία πράγματα:
και όπως διάβασα σε ένα εύστοχο (?) comment στο youtube περί “GTA-like games”, έχω να πω το εξής. Το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό;
Είναι πρωί. Ο μικρός avenger ξυπνάει και ορμάει στο γραφείο, διαβάζοντας τις σημειώσεις-βήματα που είχε αφήσει το προηγούμενο βράδυ, χωρίς να έχουν καμία χρησιμότητα αφού δεν υπήρχε περίπτωση να ξεχάσει τις κατάλληλες εντολές, για να ξεκινήσει το απαραίτητο χρονοβόρο loading της κασέτας. Αυτό ήταν… Όλα σταματάνε και ας μην καταλάβαινε πλήρως τι έπρεπε να κάνει.
Οι εικόνες λίγες, ένας ninja, κλειδιά, δωμάτια. Ύστερα από αρκετό καιρό (περίπου 20 χρόνια) ανακάλυψα τον τίτλο του παιχνιδιού, καιρός ήταν…
Το νέο video από το ομώνυμο EP από τους Sole & the Skyrider Band. Το LP θα κυκλοφορίσει σε λίγες μέρες και θα έχει τον τίτλο “Plastique”. Ο καλλιτέχνης που το έφτιαξε λέγεται Ravi Zupa και τα λόγια είναι περιττά για την δημιουργία, όπως και για το κομμάτι.
Συνεχίζοντας το post Εκλογικό “δικαίωμα” μιας και που έρχονται ξανά εκλογές, προσθέτω τα παρακάτω:
Με αφορμή το debate και μια συζήτηση στο IRC περί αυτού, κατάλαβα ότι υπάρχει κυνισμός εκατέρωθεν ορισμένες φορές για το πως αντιλαμβανόμαστε τις εκλογές, τι εννοώ… Σαφώς και επιμένω στην άποψη του προηγούμενου post περί πολιτικής στάσης όσον αφορά την αποχή, αλλά αυτό δεν κάνει προφανώς από μόνο του τίποτα, απλά εκφράζει μία δυσαρέσκεια στο συγκεκριμένο πολίτευμα, για το οποίο υπάρχει κάποιο είδος ταμπού, παρόμοιο με αυτό της θρησκείας. Από την άλλη, η συνειδητή ψήφος, αυτή που θα υποστηρίξει ένα κόμμα που εκφράζει έναν άνθρωπο είναι σεβαστή, όταν σέβεται το κόμμα το ίδιο το πολίτευμα με την σειρά του και το σημαντικότερο, το συγκεκριμένο πολίτευμα δεν είναι μια ουτοπία. Αν τα πάρουμε αυτά ως δεδομένα, τότε θα υπήρχαν περισσότερα επειχηρήματα από την πλεύρα του συνειδητοποιημένου ψηφοφόρου εναντίον της συνειδητής αποχής.
Όλα αυτά είναι απόψεις βέβαια και θεωρίες που καταντάει και τον γραφών μισσαλόδοξο. Το πρόβλημα ανέκαθεν ήταν οι πράξεις και κατά πόσο είμαστε διατεθημένοι να ανεχτούμε τις επιλογές των προηγούμενων γεννεών (μιας και μιλάμε για το όποιο πολίτευμα στην Ελλάδα μετά την μεταπολίτευση) αλλά και να μην επαναπαυόμαστε κλαψουρίζοντας για αυτές. Το χειρότερο σενάριο θα ήταν να τις συντηρήσουμε. Όμως ακόμα και αυτή η ίδια απαισιόδοξη άποψη κρύβει εφυσηχασμό και βόλεμα.
Η ιστορία έχει αποδείξει και συνεχίζει να το κάνει, ότι ο άνθρωπος είναι ένα άπληστο ον που η συμπεριφορά του μεταλλάσεται από παντός είδους οικτρές επιρροές που φυτοζωούν χιλιάδες χρόνια μέχρι και σήμερα και έχουμε επιρρεαστεί όλοι λίγο-πολύ και αυτό αφορά και τους μη υποστηρικτές του πολιτεύματος της χώρας. Υπάρχει η δυνατότητα να τα ξεπεράστουν όλα αυτά και να ξεφύγουμε από αυτό το νηπιακό στάδιο συμπεριφοράς.
Επειδή αρχίζω να το κουράζω και συνεχίζοντας να έχω την ίδια άποψη του πρώτου post προσθέτω και τα εξής: Κρίνομαι το ίδιο ένοχος όσο και ο ψηφοφόρος γιατί επιλέξαμε μια μέρα, αυτή των εκλογών, να εκφράσουμε την όποια άποψη μας και μετά να τα ξύνουμε ολιμερίς. Δεν αποτελεί άλλοθι η ψήφος στις εκλογές για να βγάζουν την ουρά τους απ’ έξω από αυτό που από κοινού συντηρούμε. Όσο έχει κουράσει η συμπεριφορά της πλειοψηφίας απέναντι στο κράτος, άλλο τόσο έχει κουράσει η αντίδραση της μειοψηφίας σε αυτό. Δεν αλλάζουν τα πράγματα σε μια ουτοπική δημοκρατία με μία ψήφο, με αποχή ή με άσκοπη βία (που έχει πάντα ημερομηνία λήξης…) που τις περισσότερες φορές βολεύει αυτούς που θέλουν να συντηρήσουν αυτήν την κατάσταση και βλάπτει αυτούς που δεν την θέλουν. Σίγουρα υπάρχουν και καταστάσεις που ο καθένας μας εξοργίζεται και οι αντιδράσεις του παίρνουν μορφή βίας, το ζήτημα όμως είναι ότι αυτό το σκηνικό θα καταλαγιάσει κατά κανόνα αργά ή γρήγορα. Καλό θα ήταν όλη αυτή η ενέργεια να εξαντλούνταν ΚΑΙ σε σκέψη για την καλλιέργεια συνείδησης και κατ’ επέκταση σε πράξεις υγειείς και με ουσία. Υπάρχουν επιλογές απλά τις περισσότερες φορές δεν τις βλέπουμε και η αλήθεια είναι ότι δεν θέλει όση προσπάθεια φανταζόμαστε.
“You must be the change you want to see in the world.” — Mahatma Gandh
Μετά από αρκετό καιρό ενασχόλησης μου με το Drupal, σήμερα έπεσα στο συγκεκριμένο link όπου ανακάλυψα ότι είναι εφικτό να δημιουργηθούν custom nodes φτιάχνοντας ένα template (tpl.php) αρχείο απλά αλλάζοντας το όνομά του και το Drupal θα το διαβάσει αυτόματα.
Εν ολίγοις, αν δεν μας αρέσει το section “foo” του site μας το οποίο ορίσαμε ως page και ακούει στο page.tpl.php template, δημιουργώντας το page-foo.tpl.php ορίζουμε τις τιμές που θα βλέπει το page foo και μόνο. Τα υπόλοιπα εφόσον δεν έχουν οριστεί ξεχωριστά templates θα λειτουργούν σύμφωνα με το page.tpl.php. Ομοίως, η ίδια διαδικασία ισχύει και για τα nodes με το node.tpl.php template, όπου εκεί προσθέτουμε απλά το όνομα του content-type που μας ενδιαφέρει.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το node ή το page που ορίσατε να έχει δικό του structure ανεξάρτητα από τα υπόλοιπα που θα ακούνε στα default templates. Αρκετά χρήσιμο κάποιες φορές. Κάποιες άλλες (φορές) πάλι, δεν είναι αρκετά χρήσιμο.
Σήμερα βγήκε το The Secret Monkey Island: Special Edition, εδώ και αρκετές μέρες το Tales of Monkey Island από την Telltale, αλλά την παράσταση κλέβει η ταινία…
Υ.Γ. Όσον αφορά το TMI προς το παρόν τα δείγματα είναι θετικά.
Σήμερα μετά από μια συζήτηση που είχα στο IRC περί audio players, αποφάσισα να set-άρω τον MPD στο main μηχάνημά μου. Χεστήκαμε θα μου πείτε και έχετε δίκιο, όμως ως οπαδός της μουσικής και του μινιμαλισμού (αυτά είναι…) έπρεπε από την μία να έχω ακόμα πιο οργανωμένα τα Ogg/MP3 μου σε μια στοιχειώδη database και από την άλλη να έχω όσο το δυνατόν πιο απλή και ελαφρυά λύση στο να “τρέχω” τον εκάστοτε client. Οπότε ξαναέστησα τον MPD, μιας και που τον είχα πριν χρόνια στο laptop μου και κατάλαβα τελικά το λάθος που έκανα και δεν τον είχα στήσει (για κάποιο λόγο που ακόμα δεν καταλάβα…) και στο dekstop τόσο καιρό.
Δεν θα κάνω review για τον MPD από εδώ, απλά αναφέρω πως δεν είναι ένας συμβατικός audio player, αλλά στην ουσία είναι ένας δαίμονας όπου χρησιμοποιώντας ένα text αρχείο για να αποθηκεύει την database (αρά και ο σκληρός δίσκος δεν ψαχουλεύει συνεχώς το directory με την μουσική σας) περιμένει απλά commands για το πως θα την διαχειρίζεται, π.χ. να γίνεται update με νέα κομμάτια, μόλις σταλούν στον server. Η αρχιτεκτονική αυτή προφανώς κάνει τον MPD εύχρηστο και μέσω δικτύου αφενός και αφετέρου τρέχει είτε είναι “σηκωμένος” ο X server είτε όχι.
Γενικότερα, τον συστήνω σε όσους θέλουν να κρατάνε μία υποτυπώδη database με την μουσική τους συλλογή και θέλουν συνάμα κάτι ελαφρύ. Βέβαια εδώ υπάρχουν πολλές GUI και non-GUI λύσεις για το πως θα κουμαντάρετε τον δαίμονα. Προσωπικά προτιμώ τον mpc και τον ncmpc που στην ουσία είναι το ίδιο πρόγραμμα απλά το δεύτερο χρησιμοποιεί ncurses και μου άρεσε επίσης πολύ ο Sonata, ο οποίος είναι αρκετά ελαφρύς και έχει τα features που πραγματικά χρειαζόμουν για GUI audio player. Τέλος, παραθέτω και μια λίστα με μερικά από τα features του MPD:
και όπως βολεύεται ο καθένας…
airness@lebowski:~$ mpc play
Οφείλω να πω πως με στεναχώρησε ο θάνατος του Michael Jackson. Πέραν από τις λανθασμένες επιλογές στην καριέρα αλλά και στην ζωή του που φτάναν ορισμένες φορές την υπερβολή, κανείς δεν 
μπορεί να αμφισβητήσει το ταλέντο και την λάμψη που είχε ως καλλιτέχνης, γιατί αυτό ήταν και θα πρέπει εδώ όλοι μας να ξεχωρίσουμε το γούστο από την εκτίμηση. Σαφώς και το μουσικό στερέωμα είναι φτωχότερο γιατί έχασε αυτό που πολλοί προσπαθούν με νύχια και δόντια να προωθήσουν. Ανθρώπους δηλαδή που μπορούν να ανταπεξέλθουν και να πληρούν τις απαιτήσεις που έχει το συγκεκριμένο είδος που κινούνταν ο Jackson, αν και έχει περάσει από αρκετά μονοπάτια στην μουσική, καθώς “υπηρέτησε” την μαύρη μουσική τιμόντας την motown και είδη που ξεκινάνε από την soul, rythm & blues, funk και φτάνουν μέχρι την ποπ και το ροκ.
Δεν θα κρίνω τις επιλογές του από εδώ, ούτε θα σχολιάσω το τι τραγελαφικό θα επακολουθήσει μετά τον θανατό του. Μου φτάνουν οι θύμησες που έχω από μικρό παιδί που δεν αμφισβητούν το πως ένιωσα μετά από το δυσάρεστο γεγονός…
R.I.P. MJ
Έφτασε η μέρα να ασκήσουμε το εκλογικό μας “δικαίωμα”. Να δώσουμε παρόν και με την “συμμετοχή” μας να τηρήσουμε τους “δημοκρατικούς” θεσμούς και να εκλέξουμε (όχι ακριβώς όλοι μας, γιατί η πλειοψηφία αποφασίζει, αν είστε στην μειοψηφία, λυπάμαι αλλά παίρνετε τον πούλο) ποιο κόμμα θα είναι στην εξουσία. Όρος ο οποίος χρησιμοποιείτε πλέον εξώφθαλμα από τους πάντες και αν μη τι άλλο είναι η αλήθεια, είναι η εικόνα που έχτισε και χτίζει ο “λαός” εδώ και δεκαετίες.
Όλοι εσείς λοιπόν που θα πάτε/πήγατε να ασκήσετε το εκλογικό σας “δικαίωμα” και ενοχοποιείτε την συνειδητή αποχή ως πολιτική στάση, ξέχασατε πως έχετε δικαιώματα και τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου;
Κάντε την βόλτα στο χωριό σας και νιώστε δημοκράτες για μια μέρα τώρα γιατί τις υπόλοιπες είστε/είμαστε συνένοχοι για το μπουρδέλο που χτίσατε (χωρίς πρώτο πλυθηντικό τώρα) τόσες δεκαετίες ψηφίζοντας μπλε η πράσινη απόχρωση. Είστε ειλικρινά οικτροί…
Όσον αφορά τα μικρότερα κόμματα δεν μας πείθουν. Θα έκαναν τα ίδια και χειρότερα αν βρισκόντουσαν στην εξουσία, γιατί περί εξουσίας στήνεται το όλο πανηγύρι. Έχετε επιλογή για το ποιος θα σας πηδάει ολημερίς. Αλλά εσείς δεν διαλέξατε μπλε η πράσινη απόχρωση, φερθήκατε εξυπνότερα. Συμβιβαστήκατε με τον λιγότερο χειρότερο, όπως κάνει και η κάστα της προηγούμενης παραγράφου όταν αμφιταλαντεύεται μεταξύ μπλε και πράσινης απόχρωσης, απλά εσείς έχετε και δικαιολογία…
Όσον αφορά τα άκυρα, στείλατε το μήνυμά σας ότι δεν γουστάρετε κανέναν, αφού πήρατε μέρος στο πανηγύρι φοβούμενοι και τις επιπτώσεις μερικοί από εσάς (έγινε…) και στην ουσία ψηφίσατε, στηρίξατε το “δημοκρατικό” πολίτευμα. Αλήθεια παραλήπτης του μηνύματός σας ποιος ήταν ακριβώς; Ο έφορας…;
Άντε και του χρόνου…
Λοιπόν, όταν άκουσα τα νέα μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα αρχικά, μιας και που μιλάμε για τέτοιο βαρύγδουπο τίτλο, αλλά μετά από λίγη σκέψη είμαι πλέον επιφυλακτικός και αρχίζω σιγά σιγά να φτάνω στην απογοήτευση…
Όσον αφορά τον πρώτο τίτλο, το remake του The Secret of Monkey Island, ούτε ζέστη ούτε κρύο. Για μένα είναι απλά μια ευκαιρία να ξαναπαίξω τον συγκεκριμένο τίτλο. Ο ίδιος ο Ron Gilbert αναφέρει πως είναι το κλασσικό Monkey Island του 1990, σήμερα. Το adventure θα παραμένει το ίδιο με βελτιωμένα γραφικά καθώς και νέο speech όπου θα συμμετέχει στον ρόλο του Guybrush ο Dominic Armato του The Curse of Monkey Island, ο οποίος έκανε και άριστα την δουλειά του. Επίσης θα υπάρχει ένα option όπου θα μπορείτε να γυρνάτε ανά πάσα στιγμή στην κλασσική έκδοση των 256 χρωμάτων.
Πάμε στο Tales of Monkey Island τώρα… Προς το παρόν τα σχόλιά μου είναι:
- 5 επεισόδεια, 1 ιστορία
Αυτό τώρα είναι για να γέλια η για κλάματα; Δεν θα είναι λέει η κατά τ’ άλλα συμπαθέσταση Telltale αυτοτελή, αλλά θα έχουμε να κάνουμε με μία ιστορία. Ο ίδιος ο Dave Grossman (παλιά καραβάνα της Lucasarts και αυτός) αναφέρει πως επιλέξανε να κάνουν επιτέλους (;) ένα (δύο, τρία, τέσσερα, πέντε) Monkey Island τίτλο συνεχίζοντας την υποτιθέμενη ιστορία του 5ου μέρους της σειράς, ΑΛΛΑ δεν θέλανε (λέει…) να κάνουν κάτι τόσο επικό και βαρύ και ρωτώ: Τι κάνετε τότε…;
- 3D Monkey Island
Το έχουμε ξαναδεί το έργο στο 4ο της σειράς και το τραγικό είναι ότι φαίνεται προς το παρόν καλύτερο από αυτό της TellTale… Προσωπικά μου φαίνεται τσαπατσούλικο, αλλά ας περιμένουμε.
- “Secret” of Monkey Island
Δεν θα φανερωθεί το μυστικό του Monkey Island ούτε τώρα. Πάλι καλά λέω εγώ…
Ίδωμεν…
